علیرغم به رسمیت شناخته شدن کاراته در جنبش المپیک، رهبری آن همچنان تحت سلطه تعداد کمی است و زنان تا حد زیادی از تصمیمگیریها کنار گذاشته شدهاند. قدرت متمرکز است، صداها خفه میشوند و وعده فراگیری این ورزش همچنان محقق نشده است.
از همان ابتدای ارتباطش با کمیته بینالمللی المپیک، کاراته بر پایههای ناهموار بنا شده است. در دنیای کاراته چندپاره امروز، کسانی که به صدر فدراسیونها میرسند، بیشتر بر حفظ قدرت تمرکز دارند تا تقویت گفتگو یا دیدگاه جمعی. اجماع جای خود را به کنترل و گفتگو جای خود را به سلطه داده است.
تحت رهبری طولانی مدت آنتونیو اسپینوس اسپانیایی، تمام بخشهای این ورزش بیصدا رها شدهاند. آنها نه نفس میکشند و نه صحبت میکنند و نه اجازه انتخاب نمایندگان خود را دارند. سایر سازمانهای کاراته با عضویت بسیار بیشتر، از هرگونه فرصت واقعی برای مشارکت یا تحقق رویای دیرینه ورود به جنبش المپیک محروم شدهاند
در چنین فضایی، کرامت انسانی چیزی بیش از یک شعار نیست. برابری جنسیتی در کاراته همچنان دستنیافتنی است، زیرا زنان هنوز تا حد زیادی از بالاترین سطوح رهبری و تصمیمگیری محروم هستند. جنبش المپیک، که زمانی قرار بود نمایانگر شمول باشد، در عوض به عنوان برچسبی برای توجیه انحصار و کنترل استفاده شده است.
مشارکت زنان در بالاترین سطوح تصمیمگیری در کاراته به طرز چشمگیری پایین است. محرومیت آنها از سمتهای برابر با مردان در هیئتهای فدراسیون به ویژه در فدراسیون جهانی کاراته، که رسماً توسط جنبش المپیک به رسمیت شناخته شده است، نگرانکننده است.
هیئت اجرایی WKF بیست و سه عضو دارد. آنتونیو اسپینوس، که ریاست فدراسیون کاراته اروپا را نیز بر عهده دارد، بیست و شش سال است که هر دو سمت را بدون هیچ گونه رقابت انتخاباتی در اختیار دارد. از بیست و سه کرسی هیئت مدیره، تنها سه کرسی در اختیار زنان است. سامانتا دسیدریو از مکزیک کرسی هفدهم، ماکاریتا لنوا از فیجی کرسی هجدهم و سارا ونرستروم از سوئد کرسی بیست و سوم را در اختیار دارند. هر سه نفر فقط به عنوان عضو و بدون هیچ مسئولیت رهبری اضافی خدمت میکنند.
حضور زنان در هیئتهای اجرایی در سراسر قارهها حتی کمتر است. آسیا و آفریقا هیچ نماینده زنی ندارند. در اروپا، تنها یک زن به عنوان عضو و بدون هیچ نقش اضافی فعالیت میکند. در فدراسیون کاراته پان-آمریکا، از نه کرسی، تنها دو کرسی در اختیار زنان است. این اعداد، نابرابری جنسیتی مداوم در مدیریت این ورزش را برجسته میکند.
مشارکت زنان در مسابقات قهرمانی جهان کاراته
نگاهی به مشارکت زنان در کاراته در قارههای بزرگ، علیرغم منابع موجود در فدراسیون جهانی کاراته، نابرابری مداوم را نشان میدهد. این فدراسیون بودجه قابل توجهی از کمیته بینالمللی المپیک و سازمانهای وابسته به آن دریافت میکند، اما بخش زیادی از آن به طور مؤثر برای حمایت از توسعه ورزشکاران زن استفاده نمیشود.
شرکت در مسابقات قهرمانی جهان کاراته قبلی این شکاف را برجسته میکند. در سال ۲۰۱۸، همزمان با آماده شدن WKF برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو، حضور ورزشکاران از قارههای آمریکا، آفریقا و اقیانوسیه همچنان پایین بود. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۵ قاهره که به زودی برگزار میشود، روند مشابهی را نشان میدهد. از ۱۶۰ زن که در پنج دسته وزنی کومیته رقابت میکنند، تنها ۱۵ ورزشکار از ۸ کشور آفریقایی از ۵۴ کشور واجد شرایط شرکت میکنند. این تنها ۱۴.۸ درصد از مشارکت بالقوه در این قاره را نشان میدهد.
در قاره آمریکا، جایی که کشورها از کشورهای بسیار توسعهیافته تا نوظهور را شامل میشوند، مشارکت زنان کمی بیشتر است اما همچنان محدود است. تنها ۱۱ کشور از ۳۵ کشور واجد شرایط، در ردههای وزنی کومیته زنان در قاهره شرکت میکنند که در مجموع ۳۱.۴ درصد مشارکت را تشکیل میدهد. مشارکت در رویدادهای کاتا حتی کمتر است.
حضور زنان در مدیریت WKF
مشارکت زنان در نقشهای تصمیمگیری در فدراسیون جهانی کاراته به طرز نگرانکنندهای پایین است و همسویی فدراسیون با ارزشهای جنبش المپیک را زیر سوال میبرد. این نگرانی در زمانی مطرح میشود که کریستی کاونتری، رئیس IOC، برنامههایی را با محوریت کرامت در ورزش ترویج میدهد و انجمن فدراسیونهای بینالمللی المپیک تابستانی به طور فعال از مدیریت خوب و افزایش مشارکت زنان در مدیریت ورزش حمایت میکند.
از ۷۲ کرسی در هیئت اجرایی WKF و شاخههای قارهای آن در اروپا، آسیا، آفریقا و پان آمریکا، تنها شش کرسی توسط زنان اشغال شده است. این بدان معناست که زنان فقط ۸.۳ درصد از سمتهای مسئول سیاستگذاری و برنامهریزی در فدراسیون را اشغال میکنند.
توزیع حضور زنان در مناطق مختلف بسیار ناهموار است. در فدراسیون کاراته پان آمریکا، زنان ۲۲.۲ درصد از کرسیهای هیئت اجرایی را در اختیار دارند؛ در اروپا، ۷.۲ درصد؛ و در آسیا و آفریقا هیچ زنی در نقشهای اجرایی حضور ندارد.
رویای المپیک کاراته به داستان تفرقه تبدیل میشود
هنگامی که کاراته در سال ۱۹۹۹ با حمایت رئیس وقت، خوان آنتونیو سامارانش، رسماً توسط کمیته بینالمللی المپیک به رسمیت شناخته شد، انتظار میرفت که این تصمیم باعث اتحاد این ورزش و گسترش دامنه جهانی آن شود. در عوض، این تصمیم آغاز اختلافات عمیق و تمرکز فزاینده قدرت را رقم زد.
فدراسیون جهانی کاراته به جای تقویت شمول، سیستمی را ایجاد کرد که طرفدار انحصار بود. تحت رهبری آنتونیو اسپینوز، این سازمان بودجه قابل توجهی از IOC و شرکتهای وابسته به آن دریافت کرد، اما بخش کمی از آن به توسعه منصفانه یا استراتژیک، به ویژه در مناطق کمنماینده، منجر شد. اسپینوز، که بیش از ۲۶ سال رهبری فدراسیون را بر عهده داشته است، بر حفظ کنترل از طریق مقررات محدودکننده تمرکز داشت. مقرراتی که ابتدا تحت ماده ۲۱.۹ معرفی شدند و بعداً به عنوان مواد ۶.۳ و ۸.۲ اصلاح شدند، برای منزوی کردن بخشهایی از جامعه کاراته و محدود کردن مشارکت خارج از حلقه داخلی فدراسیون استفاده میشوند.
کاراته سنتی، با وجود حکم مساعد دادگاه داوری ورزش، هرگز توسط کمیته بینالمللی المپیک به رسمیت شناخته نشد. در همین حال، فدراسیون جهانی کاراته (WKF) شروع به تجزیه داخلی کرد. انتخابات فدراسیونهای قارهای از همان الگوی نهاد جهانی پیروی کرد و فضای کمی برای رقابت انتخاباتی باقی گذاشت.
در پان آمریکا، ویلیام میلرسون به مدت دو دهه رهبری کرد تا اینکه در سال ۲۰۱۳، در حالی که با سرطان دست و پنجه نرم میکرد، ریاست را بدون هیچ رقیبی به خوزه ام. گارسیا مانیون واگذار کرد. در آسیا، چانگ کوانگ-هوی، رهبر دیرینه، به دلیل کهولت سن کنارهگیری کرد و بدون هیچ رقابتی، ژنرال بازنشسته پلیس دبی، ناصر السید عبدالرزاق الرازوقی، جایگزین او شد.
امروزه، آنچه که به عنوان “کاراته المپیکی” تحت کنترل WKF شناخته میشود، تنها بخشی از این ورزش را نشان میدهد. این رشته شامل طیف وسیعی از رشتههای کاراته در سراسر جهان نمیشود و به وعدهای که با به رسمیت شناختن آن در المپیک همراه بود، عمل نکرده است.
نسخهای از کاراته که سامارانش زمانی آن را به خانواده المپیک خوشامد گفت، اکنون با درخواستهایی برای ارزیابی مجدد جدی روبرو است، زیرا سوالاتی در مورد نحوه اداره، شمول و آینده جایگاه المپیکی آن مطرح میشود.
منبع :اسپورت سین
